Το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν γιορτάζεται πια όπως παλιά, κατανοώντας ότι είναι μια περίοδος ανάπαυσης και περισυλλογής, να μαζευόμαστε μέσα στα σπίτια μας, μέσα μας, να περνάμε χρόνο με τον εαυτό μας και να αναλογιζόμαστε όλα όσα έχουμε περάσει, όλα όσα έχουν περάσει σε αυτόν τον χρόνο. Ολόκληρη η χρονιά που πλησιάζει στο τέλος της… όπως η φύση και το ζωικό βασίλειο γύρω μας, αυτή η περίοδος χειμερίας νάρκη είναι απαραίτητη και για τον άνθρωπο, για τα κουρασμένα μέλη μας, τα επιβαρυμένα μυαλά μας.
Η σύγχρονη κουλτούρα μας διδάσκει την αποφυγή στο μέγιστο αυτή τη στιγμή. Αλκοόλ, φώτα, ψώνια, υπερκόπωση, υπερβολικές δαπάνες, comfort food και καταναλωτισμός. Και όμως η ανάγκη για εσωτερίκευση όπως κάνουν σχεδόν όλα τα πλάσματα είναι ισχυρή. Ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο κρύος κι αρκετοί αισθάνονται ότι ο χειμώνας είναι σκληρός, γιατί όσοι δεν έχουν μεγάλες οικογένειες, μπορεί να είναι μοναχικοί και απομονωμένοι .
Στην πραγματικότητα ο χειμώνας είναι ευγενικός, μας δείχνει με τον ήσυχο ήπιο τρόπο του την πορεία προς τον εσωτερικό μας εαυτό, προς αυτή την ετήσια εποχή γαλήνης και προβληματισμού, αγκαλιάζοντας το σκοτάδι και συγχωρώντας, αποδεχόμενοι και αγαπώντας, αποχαιρετώντας τον περασμένο χρόνο.
“Ο χειμώνας αφαιρεί τους περισπασμούς, το βουητό και μας χαρίζει την τέλεια στιγμή για να ξεκουραστούμε και να αποσυρθούμε σε μια μήτρα σαν την αγάπη, φέρνοντας φωτιά και φως στην εστία μας». .. και μετά, στη γωνία η νέα χρονιά θα ξαναρχίσει και σαν σπόρος φυτεμένος βαθιά στη γη, θα σηκωθούμε όλοι με ανανεωμένη ενέργεια για άλλη μια φορά για να χορέψουμε στο φως του ήλιου”
