Τι ιστορίες θα πούμε στα εγγόνια μας; Πώς θα μας φαίνεται η πανδημία σε 10, 20, 30 χρόνια ή περισσότερα; Πώς θα επηρεάσει η περίοδος της πανδημίας τη σχέση μας μεταξύ μας στο μέλλον;
“Όταν οι γονείς σου ήταν μικροί, κάναμε καραντίνα για μήνες. Ο φόβος του ιού ήταν παντού γύρω μας. Ο παππούς σας φόραγε τη μάσκα του και τα λαστιχένια γάντια που χρησιμοποιούσε για την κηπουρική για να προμηθεύεται γάλα, αυγά και αλεύρι από τα ράφια του σούπερ μάρκετ στις 8 π.μ.
Ήπιαμε κρασί για μεσημεριανό.
Αυτοί οι μήνες μετατράπηκαν σε χρόνια, μαραζώσαμε.
Ως συντάκτρια υγείας που έγραφε διαδικτυακά για 18 μήνες, εξισορρόπησα διαλέξεις για την παγκόσμια πολιτική υγείας με τα διαδικτυακά μαθήματα των γονιών σας. Νόσησα-η σωματική, πνευματική και ψυχική μου υγεία δοκιμάστηκαν σκληρά.
Μερικοί άνθρωποι θα θυμούνται την καραντίνα ως αιχμαλωσία και θα τρέμουν τις αναμνήσεις… Η ενδοοικογενειακή βία αυξήθηκε λόγω των οικονομικών συγκρούσεων και των lockdown. Το ίδιο και οι αυτοκτονίες. Οι ανισότητες αμβλύνθηκαν.
Μετά ήρθε ο πόλεμος. Πόλεμος στην πιο πολιτισμένη ήπειρο του πλανήτη. Η οικονομία κλυδωνίζεται. Η υποκρισία κυρίαρχη όπως πάντα σαν να μην αφυπνίστηκε κανείς.
Διαβάζουμε εφημερίδες, αποφεύγουμε την τηλεόραση, προστατεύουμε τα παιδιά μας και όσα ακόμη μπορούμε…Προσφέρουμε κουβέρτες για να αποσταλούν στους πληγέντες του πολέμου. Αβεβαιότητα”.
Ο χρόνος…
Το πώς αυτές οι ιστορίες μεταμορφώνονται με τον χρόνο – ως παύση, τραύμα ή εθνικός αγώνας για την ψυχή του έθνους μας – θα ανακατασκευαστεί με τον καιρό. Θα θυμηθούμε τα ορεκτικά με προζύμι, τις συγκεντρώσεις Zoom, την αβεβαιότητα. Θα νιώσουμε τις ευθύνες που κουβαλήσαμε βαθιά μέσα στα λακάκια της ύπαρξής μας, τη φροντίδα των παιδιών, των γειτόνων, του εαυτού μας. Ποιοι είμαστε, πώς υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον και τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει το 2022 και μετά.
