Μέχρι την Κυριακή, η Lise Hindsgaul (εικόνα) ζούσε ακόμα στη Μόσχα με ένα φοιτητικό πρόγραμμα ανταλλαγής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης.
Τόσο το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης όσο και τα υπόλοιπα Πανεπιστήμια της Δανίας καταδικάζουν τη ρωσική κρατική εισβολή στην Ουκρανία. Πρόκειται για απρόκλητη επίθεση στη δυτική δημοκρατία και τις θεμελιώδεις αξίες, που αποτελούν θεμέλιο των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών. Τα πανεπιστήμια θα ήθελαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στον ουκρανικό λαό, συμπεριλαμβανομένων ερευνητών και φοιτητών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν μια δυσβάσταχτη κατάσταση αυτές τις μέρες. Γι’ αυτό και τα πανεπιστήμια ακυρώνουν τη συνεργασία με Λευκορωσία και Ρωσία.
Όπως αναφέρει το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης: «Η Lise είχε την καλοσύνη να μας στείλει μια αναφορά για την καθημερινότητά της μετά τον πόλεμο, την οποία θα δείξουμε παρακάτω»:
«Διαβάζουμε ειδήσεις το πρωί/24 Φεβρουαρίου. Λίγες μέρες μετά, οι φοιτητές εδώ στο κολέγιο άρχισαν να πηγαίνουν στα σπίτια τους. Η μέρα που ξέσπασε ο πόλεμος ήταν απολύτως φρικτή και πολλοί έκλαψαν. Όλοι λυπούνται πάρα πολύ. Είναι απίστευτο. Πιθανότατα δεν θα επιστρέψουμε. Πιθανόν ποτέ ξανά ως φοιτητές, αλλά ποιος ξέρει… ίσως ως τουρίστες κάποια στιγμή στο μέλλον;
Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν Ρώσο που να θέλει αυτόν τον πόλεμο. Αλλά νομίζω ότι λίγοι Ρώσοι γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει. Αν θέλετε να ακούσετε την αλήθεια, αναζητήστε τη σε προσβάσιμα κανάλια στην εφαρμογή Telegram.
Αν δεν ξέρατε ότι η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο, δεν θα το αντιλαμβανολσασταν με την πρώτη ματιά περπατώντας στην πόλη. Μπορεί ωστόσο να αισθανθεί κανείς ότι υπάρχει περισσότερη αστυνομία και παρακολούθηση από ότι συνήθως. Στις πλατείες γύρω από την πόλη υπάρχουν σειρές από πιατέλες σαλάτας και οι σειρήνες της αστυνομίας χτυπούν πιο συχνά από ότι συνήθως.
Προσπαθώ να ρωτήσω τους ντόπιους τι πιστεύουν για όλα αυτά. Φαίνονται πολύ φοβισμένοι. Οι γυναίκες κλαίνε και κάνουν χιλιάδες ερωτήσεις : Γιατί η Ρωσία πήγε σε πόλεμο και για το τι θα φέρει το μέλλον.
Η ανάληψη μετρητών είναι δύσκολη και συχνά υπάρχουν ουρές μπροστά από τα ΑΤΜ. Αγόρασα ένα μάλλινο παλτό από τοπικό κατάστημα και η τιμή μειώθηκε από τα 15.000 ρούβλια στα 9.500. Η υπάλληλος με ευχαρίστησε και είπε ότι τώρα θα μπορούσε να πληρώσει σε δυο μέρες το ενοίκιο. Με δάκρυα στα μάτια μου είπε πως αυτή η κατάσταση είναι ένας αληθινός εφιάλτης.
Μπορείς εύκολα να μετακινηθείς στην πόλη, να πας σε ένα εστιατόριο και να “προσποιηθείς” ότι είναι όλα καλά. Αλλά μένουμε μακριά από ορισμένα μέρη παρακολουθώντας στενά τις μπλε λάμψεις και τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στο κέντρο της πόλης. Είναι σαν να υπάρχει ένας πανικός που παραμονεύει ακριβώς κάτω από την επιφάνεια / σε όποιον κοιτάς – και στον εαυτό σου.
Πριν από λίγες μέρες υπήρχαν έντονες φήμες ότι η Ρωσική Δούμα (βουλή) θα εισήγαγε στρατιωτική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Προκάλεσε πολλούς από εμάς, συμπεριλαμβανομένων των Ρώσων, να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από τη χώρα όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν για τον ίδιο λόγο, αλλά μπροστά από αρκετά σπίτια που περάσαμε, άνθρωποι κουβαλούσαν πράγματα. Αυτοκίνητα εν κινήσει γεμάτα με βαλίτσες και άλλα αντικείμενα.
Στην αρχή, δεν πιστεύαμε καν ότι θα χρειαζόταν να πάμε σπίτι, αλλά οι γονείς μας αναστατώθηκαν, τηλεφώνησαν και ζήτησαν από τα παιδιά τους να φύγουν. Είμαι μία από τους τελευταίους από τους περίπου 175 μαθητές που έφυγαν από τη Ρωσία.
