Γιατί τόσο πολλοί στοχαστές, θυμηθείτε τους αρχαίους Έλληνες, επιτυχημένους και παγκόσμιας φήμης επιχειρηματίες όπως ο Στηβ Τζομπς ή ο Έλον Μασκ, επιλέγουν να μη στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο;
Εάν στο παραπάνω ερώτημα προσθέσουμε και την απάνθρωπη τηλεκπαίδευση ( εώς και έξι, επτά ώρες την ημέρα ή και παραπάνω για παιδιά Γυμνασίου – Λυκείου ) τότε η ανάγκη για αλλαγή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Τα παιδιά δεν θα έπρεπε να προβληματίζονται για ωρολόγιο προγράμματα ή να κυνηγούν τους βαθμούς. Το πρότυπο θα είναι πάντα η ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, η απόλαυση και η χαρά της μάθησης.
Αν λάβουμε υπόψη και την εκτίμηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που δείχνει ότι το 65% των σημερινών παιδιών θα ακολουθήσουν καριέρες που ακόμη δεν υπάρχουν, μήπως αυτό μας λέει ότι θα πρέπει τα παιδιά να προετοιμαστούν για το άγνωστο περισσότερο από το να μπορούν να εκτελέσουν συγκεκριμένες εργασίες και να αναπαράγουν σωστές απαντήσεις; Είναι οι βαθμοί και τα διαγωνίσματα ο σωστός τρόπος αξιολόγησης; Πόσο βοηθά η ταυτόχρονη απομνημόνευση πληροφοριών χωρίς τη συνακόλουθη ανάγκη της κριτικής σκέψης;
Προσθέστε και την άχαρη πληροφορία που έρχεται από την Αμερική όπου τα παιδιά από την ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών δίνουν αμέτρητα τεστ καθημερινά με στόχο να εισαχθούν σε προγράμματα για «χαρισματικά» παιδιά ή «ανταγωνιστικά» σχολεία όπου η καλύτερη απόδοση των παιδιών οποιασδήποτε εκπαιδευτικής βαθμίδας διασφαλίζει και τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση των σχολείων, τότε μιλάμε πια για έναν φαύλο κύκλο βαθμοθηρίας ενώ πολλοί καθηγητές που επιθυμούν να διδάξουν κάτι εκτός ύλης αποθαρρύνονται.
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από απίστευτα πολλά ερεθίσματα όχι όμως και ουσιαστική, εποικοδομητική μάθηση. Οι στατιστικές παρουσιάζουν αύξηση στις ψυχικές νόσους, τα παιδιά γίνονται αφηρημένα ή έχουν διάσπαση προσοχής…μήπως απλά δεν μπορούν να μείνουν συγκεντρωμένα σε τάξεις με μαθήματα πληροφοριακού και μόνο χαρακτήρα;
Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν αύξηση στη ΔΕΠΥ, εφηβική κατάθλιψη, αύξηση στα ποσοστά αυτοκτονιών, αγχολυτικά φάρμακα ( η παρακολούθηση της καθημερινής ειδησεογραφίας έχει πλείστα παραδείγματα) κι όλα δείχνουν να αυξάνονται με ανησυχητικό ρυθμό.
Η ακαδημαϊκή ωστόσο ικανότητα επιτυγχάνεται όταν ένα παιδί είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Όταν νιώθουμε καλά, πετυχαίνουμε και καλύτερα. Η συνεργασία και η καλοσύνη μέσα από το ίδιο το σπίτι είναι και το παράθυρο για την κοινωνία ολόκληρη. Οι άνθρωποι είναι οργανικά όντα κι όχι ρομπότ, χρειάζονται ειδική, ενίοτε διαφοροποιημένη διδασκαλία για να ανθίσουν.
