Οι Δανοί χρησιμοποιούν μια αστεία λέξη για να περιγράψουν το παλιό διδακτικό μοντέλο της Δανίας. Η λέξη είναι: “ tankpasser” που μεταφράζεται ως «υπάλληλος βενζινάδικου» και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον δάσκαλο που απλώς διοχετεύει γνώσεις στα αυτιά των παιδιών και εκείνα τις δέχονται παθητικά.
Τι άλλαξε όμως τα τελευταία χρόνια στη Δανία;
Οι περισσότεροι δάσκαλοι υιοθετούν πια τον ρόλο του «συμμαθητή» στην τάξη καθώς οι εποχές έχουν αλλάξει και οι μαθητές έχουν τεράστια πρόσβαση στην πληροφόρηση. Τόσο λοιπόν οι δάσκαλοι όσο και οι γονείς συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο στόχος είναι να αισθάνονται τα παιδιά ότι εισακούονται και είναι ισότιμα μέλη της οικογενειακής ή σχολικής ζωής.
Στην αρχή της χρονιάς οι δάσκαλοι πραγματοποιούν μαζί με τους μαθητές συναντήσεις όπου ετοιμάζουν το σχέδιο για όλα όσα θέλουν να βελτιώσουν είτε πρόκειται για το ακαδημαϊκό τους επίπεδο είτε τη συναισθηματική τους ζωή, τη σωματική τους υγεία είτε την κοινωνικότητά τους. Μπορεί για παράδειγμα να επιθυμούν να βελτιώσουν την απόδοσή τους στα μαθηματικά ή την ανάγνωση, να κάνουν καινούργιους φίλους και να γίνουν περισσότερο εξωστρεφείς ή να γίνουν καλύτεροι ίσως στο ποδόσφαιρο.
Ο δάσκαλος μαζί με τον μαθητή σχεδιάζουν στρατηγικές για την επίτευξη των στόχων τους ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει και το οικογενειακό περιβάλλον.
Τα παιδιά για τους Δανούς φαντάζουν σαν μικροί πιλότοι στο κόκπιτ της ζωής τους και οι ενήλικες είναι εκεί για να τα βοηθήσουν να πετάνε προς τον προορισμό τους.
