“All time classic” κι ο λόγος για τις “Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες”. Ο Ντίκενς λάτρευε τα Χριστούγεννα. Ο πρώτος συγγραφέας που μας έρχεται στο νου κατά την περίοδο των εορτών καθώς με τα ” Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα” έκανε τους αναγνώστες του να ανακαλύψουν ξανά τα Χριστούγεννα ως τη γιορτή που είναι εμποτισμένη με συναισθηματικές και αγαθοεργές πράξεις.
Απαθανάτισε την αμιγή χαρά του εορτασμού των Χριστουγέννων στις γεμάτες ζεστασιά και ευθυμία σκηνές του μυθιστορήματός του – οικογένειες συγκεντρώνονται για να μοιραστούν την πανδαισία των Χριστουγέννων. Οι άνθρωποι παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια και τυφλόμυγα, απολαμβάνουν τα εδέσματα, πίνουν και χαίρονται.
Ο Ντίκενς λάτρευε την έντονη δραστηριότητα της πόλης, τις καινοτομίες και την υπέρβαση που έφερε η Βιομηχανική Επανάσταση. Τα “Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα” είναι τρόπον τινά ωδή σε αυτόν τον τύπο κατανάλωσης. Τα καταστήματα περιγράφονται με απόλυτη λεπτομέρεια κάνοντας τους αναγνώστες να παραληρούν από ευχαρίστηση :
” Υπήρχαν τεράστια, στρογγυλά, φουσκωμένα κοφίνια με κάστανα, που θύμιζαν γιλέκα εύθυμων ηλικιωμένων κυρίων, οι οποίοι τεμπέλιαζαν στις πόρτες και έπεφταν στους δρόμους από αποπληξία εξαιτίας όλων αυτών που έτρωγαν. Υπήρχαν ερυθρωπά, καφετιά, πλατιά κρεμμύδια από την Ισπανία που γυάλιζαν από πάχος σαν τους Ισπανούς καλόγερους ..” και όλες οι επιθυμίες των ευτυχισμένων γλεντζέδων που ικανοποιούνται.
Η εικόνα ωστόσο της ευμάρειας δεν εμπόδισε τον Ντίκενς να βλέπει και την άλλη πλευρά. Υπήρξε απόλυτα συνειδητοποιημένος ως προς τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς και κατά τη διάρκεια της ζωής του μέσω του έργου του αγωνίστηκε να βελτιώσει τη μοίρα όσων είχαν πληγεί από τη φτώχεια.
