Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις
Όλοι θέλουμε να κάνουμε τη ζωή εύκολη για τα παιδιά μας αλλά σε ποιο σημείο αρχίζουμε να τους κάνουμε κακό;
Στα 20 χρόνια εμπειρίας του στην έρευνα για την ανάπτυξη του εγκεφάλου, τα κίνητρα και την ψυχική υγεία, ο νευροψυχολόγος William Stixrud , συγγραφέας του μπεστσέλερ «The Self-Driven Child: The Science and Sense of Giving Your Kids More Control Over Their Lives (Viking Books)», συμπέρανε ότι όταν οι γονείς λύνουν τα προβλήματα των παιδιών τους, αλλάζει η ανάπτυξη του προμετωπιαίου φλοιού τους, ένα ουσιαστικό μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για μια ποικιλία σύνθετων συμπεριφορών. Συνεπώς οι καλύτερες προθέσεις μπορούν να αλλάξουν μόνιμα τον εγκέφαλο των παιδιών.
Όταν τα παιδιά είναι πραγματικά αναστατωμένα, οι γονείς θέλουν να τα κάνουν να αισθάνονται καλύτερα και είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τους γονείς που από τη φύση τους είναι ανήσυχοι επειδή η επίλυση των προβλημάτων των παιδιών τους αυξάνει την αίσθηση του δικού τους ελέγχου.
Όταν είστε ανήσυχοι, εξ ορισμού, βιώνετε ένα σχετικά χαμηλό επίπεδο ελέγχου. Όταν μάλιστα το παιδί σας γυρνάει στο σπίτι αναστατωμένο από κάτι ή έχει κάποιο πρόβλημα, τότε είναι λογικό να είναι αναστατωμένο και ανήσυχο. Ένα πράγμα που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να λύσουμε το πρόβλημα, ώστε να νιώθουμε λιγότερο άγχος. Ωστόσο, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού, μας λέει ότι η αυτονομία είναι το κλειδί για τα κίνητρα.
Το καλύτερο μήνυμα που μπορείτε να δώσετε σε ένα παιδί, ειδικά σε έναν έφηβο, είναι ότι έχετε εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να παίρνει αποφάσεις για τη δική του ζωή. Επικεντρωθείτε στην επικοινωνία. Όταν τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή προσκόλληση σε έναν γονέα ή έναν φροντιστή, αισθάνονται ασφαλή. Και όταν αισθάνονται ασφαλή, εξερευνούν και παίρνουν ρίσκα αναλόγως.
Συνιστάται στους γονείς να αναρωτηθούν «Τίνος το πρόβλημα είναι αυτό;» Εάν αυτά είναι πραγματικά προβλήματα των παιδιών, τότε η δουλειά μας δεν είναι να τα λύσουμε. Ο στόχος σας είναι να βοηθήσετε το παιδί να τα λύσει. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να προετοιμάσουμε τα παιδιά όταν έχουν πρόβλημα να το αντιμετωπίζουν αντί να περιμένουν από τον γονέα τους να λύσει το πρόβλημα.
